Α. Η Μαριάννα Δώδου εισηγήθηκε το θέμα: Η ποιητική της φαντασίας στον G. Bachelard και μας πρόσφερε το κείμενό της σε pdf.
Β. Ο Βασίλης Τριγωνίδης-Καράδαης εισηγήθηκε το θέμα: Θα σας τα πει ο Tor-Arne Moen.
Α. Η Χριστίνα Παπαδημητρίου εισηγήθηκε το θέμα: Το φαντασιακό στη φιλοσοφία του Κορνήλιου Καστοριάδη.
Β. Η Σμαρώ Ταχματζίδου εισηγήθηκε το θέμα: Micro και macro αποφάσεις-από τον Αξελό στον Κλιμτ.
Την εισήγηση και την συζήτηση συντόνισε η Σμαρώ Ταχματζίδου.
Β. Ο Ιωσήφ Μανίκης εισηγήθηκε το θέμα: Η φαντασία στη λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας.
Την εισήγηση και την συζήτηση συντόνισε η Μαριάννα Δώδου.
Επιπλέον, η Ντίνα Παπούδα μας πρότεινε το βιβλίο του Mark Fisher Το αλλόκοτο και το απόκοσμο
Α. Ο Γιώργος Αποστολίδης εισηγήθηκε το θέμα: Θέατρο της Επινόησης
(Devising Theatre), η τέχνη της συλλογικής φαντασίας.
A. Ο Ανδρέας Γκένιος εισηγήθηκε το θέμα: Το δέντρο της Φαντασίας.
Β. Η Μαρία Αναγνωστίδου εισηγήθηκε το θέμα: Η Κόλαση και ο Παράδεισος ως Τοπία της Ανθρώπινης Φαντασίας και μας πρόσφερε το κείμενό της σε pdf.
Στο project συμμετέχουν:
Μαρία ΑναγνωστίδουΘεολόγης ΑνδρονίδηςΓιώργος ΑποστολίδηςΕλένη Βασιλείου-ΒαρούδηΑνδρέας ΓκένιοςΜαριάννα ΔώδουΔέσποινα Καϊτατζή-ΧουλιούμηΙωσήφ ΜανίκηςΧριστίνα ΠαπαδημητρίουΝτίνα ΠαπούδαΣμαρώ ΤαχματζίδουΒασίλης Τριγωνίδης-Καράδαης
Α. Η Ντίνα Παπούδα εισηγήθηκε το θέμα: Περί Φαντασίας: απόπειρα ορισμού και προσδιορισμών, και μας πρόσφερε το κείμενό της σe pdf.
Β. Ο Θεολόγης Ανδρονίδης εισηγήθηκε το θέμα: Συνείδηση και Φαντασία.
Ρήσεις-
Αποφθέγματα
https://el.wikiquote.org/wiki/%CE%A6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1
Η φαντασία (fantazia, fantasy, fantasy, fantasy, Fantasie, Phantasie, fantaisie) είναι μια μουσική σύνθεση με ρίζες στον αυτοσχεδιασμό . Η φαντασία όπως και ο αυτοσχεδιασμός, σπάνια ακολουθεί τους κανόνες των σχολικών βιβλίων οποιασδήποτε αυστηρής μουσικής μορφής .
Ο όρος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη μουσική κατά τον 16ο αι., αρχικά για να αναφερθεί στην ευφάνταστη μουσική «ιδέα» και όχι σε ένα συγκεκριμένο συνθετικό είδος. Η πρώτη χρήση του ως τίτλου ήταν σε γερμανικά χειρόγραφα πληκτρολογίου πριν από το 1520, και μέχρι το 1536 βρίσκεται σε έντυπες ταμπλατούρες από την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Από την αρχή, η φαντασία είχε την έννοια του «παιχνιδιού της ευφάνταστης επινόησης», ιδιαίτερα σε συνθέτες λαούτου ή βιχουέλα όπως ο Φραντσέσκο Κανόβα ντα Μιλάνο και ο Λουίς ντε Μιλάν. Η μορφή και το ύφος της κυμαίνονται κατά συνέπεια από το ελεύθερα αυτοσχεδιαστικό έως το αυστηρά αντιστικτικό, και περιλαμβάνει επίσης λίγο-πολύ τυποποιημένες τομικές μορφές. Ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες στην ανάπτυξη της φαντασίας ήταν ο Γιαν Πίτερσζον Σβίλινκ. Το σπουδαιότερο έργο του σε αυτό το ύφος είναι η χρωματική φαντασία (μια συγκεκριμένη μορφή που ονομάζεται «χρωματική φαντασία»), η οποία από πολλές απόψεις αποτελεί σύνδεσμο μεταξύ της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Tον 16ο αι. η οργανική φαντασίωση ήταν μια αυστηρή μίμηση του φωνητικού μοτέτου. Πολυφωνικές σόλο φαντασίες συντέθηκαν ευρέως για λαούτο και πρώιμα πληκτροφόρα. Συνθέτες όπως ο William Byrd και ο Orlando Gibbons έγραψαν πολλές σωζόμενες φαντασίες για πληκτροφόρα, ενώ παράλληλα διεύρυναν το είδος με εξαιρετικά παραδείγματα για φλάουτα και βιόλες. Οι συνθέτες John Coprario, Alfonso Ferrabosco, Thomas Lupo, John Ward και William White συνέχισαν να επεκτείνουν το είδος για τη σύντροφο βιόλας, ενώ παραδείγματα από τους William Lawes, John Jenkins, William Cranford, Matthew Locke και Henry Purcell θεωρούνται εξαιρετικά από τα τέλη του 17ου αι.
φαντασία η [fandasía: I. η ικανότητα του ανθρώπινου πνεύματος να αναπαριστάνει, να ανακαλεί, να σχηματίζει και να συνδυάζει ελεύθερα εικόνες και παραστάσεις, χρησιμοποιώντας αλλά και ξεπερνώντας τα δεδομένα της εμπειρίας και τους κανόνες της νόησης: Aναπαραγωγική / δημιουργική / ζωηρή / πλούσια / φτωχή / αχαλίνωτη / νοσηρή / αρρωστη μένη / εξημμένη / καλπάζουσα ~. Εξάπτω / ερεθίζω / περιορίζω / χαλινα γωγώ / απελευθερώνω τη ~. H ~ ως αυθόρμητη ψυχική ενέργεια άλλοτε μεταπλάθει ψυχικές εικόνες κι άλλοτε συνδυάζει αναμνήσεις. Στερείται τελείως φαντασίας. Άσε ελεύθερη τη ~ σου. Aναπολεί με τη ~ του τα περασμένα χρόνια. Tο διάβασμα συμβάλλει στον εμπλουτισμό της φαντασίας. 1. σκέψη, ιδέα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα· πλάσμα, δημιούργημα της φαντασίας: Παιχνίδια / αποκυήματα της φαντασίας. Οι φόβοι / οι υποψίες του ανήκουν στο χώρο της φαντασίας. Aυτό είναι καθαρή ~. || Επιστημονική* ~. (έκφρ.) κατά φαντασίαν ασθενής, αυτός που αδικαιολόγητα πιστεύει ότι είναι άρρωστος. γέννημα* / γεννήματα της φαντασίας (του). 2α. δημιουργική ικανότητα: H μαγειρική θέλει γνώσεις αλλά και ~. H ~ στην εξουσία, σύνθημα της φοιτητικής εξέγερσης στη Γαλλία το 1968. β. καλλιτεχνική, λογοτεχνική δημιουργία, έμπνευση: Εικόνες πλασμένες από τη ~ του μυθιστοριογράφου / του ζωγράφου. II. (μουσ.) σύνθεση ελεύθερης μορφής για όργανο ή ορχήστρα: Ο πιανίστας έπαιξε μια ~ του Mότσαρτ.
[λόγ.: Ι: αρχ. φαντασία· ΙΙ: ιταλ. fantasia (στη νέα σημ.) < αρχ. φαντασία]
από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα
(ψυχολογία) η ψυχική ικανότητα της αναπαράστασης γεγονότων ή πραγμάτων(μειωτικό) κάτι που δεν είναι πραγματικό αλλά έχει αναπαραχθεί στο μυαλό κάποιου [πχ αυτά έγιναν μόνο στη φαντασία του](μεταφορικά) έπαρση(μουσική) μουσική σύνθεση με ελεύθερη μορφή
κατά φαντασίαν ασθενήςεπιστημονική φαντασία
φαντασιόπληκτοςφάντασμαφανταστικός
Με τον όρο φαντασία εννοείται εκείνη η ψυχική λειτουργία που εκδηλώνεται ως παραστατική λειτουργία της συνείδησης και έχει τη βιολογική της βάση στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αποτελεί βασικό αντικείμενο έρευνας της κλασικής ψυχολογίας και κατέχει πρωτεύουσα θέση στις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις νευροεπιστήμες. Βοηθά στην παροχή νοήματος στην εμπειρία και κατανόησης στη γνώση. Είναι θεμελιώδης λειτουργία, μέσω της οποίας οι άνθρωποι αναζητούν νόημα στον κόσμο και κατέχει ρόλο-κλειδί στη μαθησιακή διαδικασία. Με τη φαντασία δίνεται στο άτομο η δυνατότητα να ζωγραφίσει νέους κόσμους πέρα από τον χωροχρόνο.
Βιολογική βάση της φαντασίας συνιστά το είκασμα η παράστασις ή εικονοπλασία ως όρος απόδοσης του imagery. Έχει προταθεί η άποψη ότι τα προϊόντα της φαντασίας προέρχονται από μια διαδικασία μετασχηματισμού της βασικής εικονοπλασίας ή παραστατικής λειτουργίας, της πηγής της φαντασίας. Ο ψυχολόγος Άλαν Λέσλι (Alan Leslie), εργαζόμενος στο Λονδίνο στη δεκαετία του '80, εισήγαγε τη θεωρία ότι η φαντασία αναπτύσσεται σε τρία διαδοχικά βήματα. Καταρχήν υφίσταται μια πρωταρχική αναπαράσταση, μια εικόνα με αληθείς σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο. Στη συνέχεια παράγεται μια δευτερεύουσα απεικόνιση. Τελικά η συνείδηση εισάγει αλλαγές στη δευτερεύουσα απεικόνιση παίζοντας ουσιαστικά με τις αληθείς σχέσεις της με τον εξωτερικό κόσμο, χωρίς ωστόσο να αλλάζει το περιεχόμενο της πρωταρχικής εικόνας.
Οποιοδήποτε ζώο με εγκέφαλο και προσαρτημένο κατάλληλο αισθητήριο όργανο είναι ικανό να παράγει την πρωταρχική απεικόνιση. Ο περιβάλλων κόσμος γίνεται αντιληπτός εξαιτίας των ερεθισμάτων που εκπέμπει από τη συνείδηση, μέσω των θυρών επικοινωνίας του εγκεφάλου, των πέντε βασικών αισθήσεων, και την ανάλογη εγκεφαλική διέγερση. Οι εντυπώσεις που προκαλούνται από τα εξωτερικά ερεθίσματα διαμορφώνουν τις μνημονικές εικόνες. Η επεξεργασία των μνημονικών εικόνων στην περιοχή του Flechsig παράγει τη σκέψη ή τον μη εξωτερικευμένο, «ενδιάθετο» λόγο.
Η φαντασία ως προς την ψυχολογική βάση της είναι ψυχική λειτουργία. Αντλεί το υλικό της από παραστάσεις του παρελθόντος και παραστάσεις του παρόντος. Αυτές οι παραστάσεις διασπώνται στα βασικά τους στοιχεία και κατόπιν αναπλάθονται -δυνητικά σε άπειρους σχηματισμούς- παράγοντας νέες παραστατικές εικόνες. Όταν αναλύονται στα δομικά τους στοιχεία οι φανταστικές παραστάσεις είναι ταυτόχρονα και μνημονικές παραστάσεις, μη αναγνωρίσιμες ωστόσο καθώς εκδηλώνονται με πρωτότυπο και ασυνήθιστο τρόπο. Ο όρος φαντασία στην ψυχολογία καλύπτει το σύνολο της παραστατικής λειτουργίας της ψυχής και αντιστοιχεί στον αγγλ. όρο imagination, ενώ τα ίδια τα εικάσματα, τα πλάσματα της φαντασίας, αποκαλούνται φαντασιώσεις και αντιστοιχούν στον όρο fantasy.
Σύμφωνα με την πλατωνική αντίληψη η φαντασία είναι δημιουργική ικανότητα της ψυχής, που δημιουργεί «φαντάσματα», στηριγμένη σε στοιχεία της πραγματικότητας. Στον Φίληβο ο Πλάτων θέτει πιθανώς για πρώτη φορά το πλαίσιο της φαντασίας δια στόματος Σωκράτη, όταν αναφέρει όταν ο άνθρωπος λαμβάνει μέσω της όρασης ή κάποιας άλλης αίσθησης τις γνώμες και τα λεγόμενα και κρατά κατόπιν στον νου του τις εικόνες των γνωμών και των λεγομένων. Ο Αριστοτέλης με τη σειρά του διαχωρίζει τη φαντασία από την αίσθηση και τη διάνοια, θεωρώντας επίσης ότι χωρίς τη φαντασία δεν υπάρχει σύλληψις. Οι Επικούρειοι με τη σειρά τους ορίζουν ως φανταστικό εκείνο που έρχεται από έξω, ορίζοντας την νοητική εικόνα ως υλική ουσία της σκέψης. Αντίθετα οι Νεοπλατωνικοί και οι Στωικοί θεωρούν ότι το φανταστικό μπορεί να προέλθει εξίσου από το εξωτερικό περιβάλλον και τον ανθρώπινο ψυχισμό. Κατά τον μεσαίωνα ο Πέτρος Αβελάρδος οριοθετεί τη φαντασία ως ακολουθούσα τις αισθήσεις αλλά ούσα πάνω από αυτές εντυπώνει στην ψυχή τις μορφές των πραγμάτων σε μια συγκεχυμένη μορφή, την οποία ξεκαθαρίζει η νόηση.
από την Wilipedia
